SONbahar gelirse...

Bu yazının bir şarkısı var, dinlemek ister misin?

Yengeç burcuyum ben. Bütün ozelliklerini bünyemde barindiriyorum. Mesela aşırı duygusalım, aka boka ağlayan cinsten. Sonra çok evcimenim. Tek başıma aylarca evde oturur yine de sıkılmam. Aşk böceğiyim ve tam bir drama queenim. Derdi, sıkıntıyı arar bulurum ve hemen bünyeme dahil ederim. Napalım işte ben de böyleyim.

Derdi çeker bulurum diye boşa demiyorum. Gayet modern gözükürken, iş ciddiyete binince "Ben aslında dindar bir insanım, evlenince namaza başlicam. Sen de kapan, içkiyi bırak ve namaza başla." diyen ve ailesi tarafından da ret yediğim bir manyakla evliliğin kıyısından döndüm. Allahım mümkünse bir sonraki Hırıstiyan olsun ya da ateist derken gerçekten karşıma Süryani biri çıktı.  Ay bir öncekinin anası babası yeterince müslüman değilim diye beni istemezken, şimdi bununkiler de müslümanım diye istemezse diye karalar bağladım. Yani koca ülkede onbin kadar Süryani varken, bir tanesini nasıl gidip buldum gerçekten inanılmaz.

İlişkimiz inanılmaz güzel gidiyordu. Nasıl sevimli, yakışıklı, fit, saygılı anlatamam. Tek sıkıntısı 35'inde bir bohem olmasıydı. Adam çalışmıyor, f*ck the system diyor başka bir şey demiyor. Bence de sistemin içine edelim ama para lazım arkadaşım. Oturduğun yerden sistemi eleştirip, beş kuruş para kazanmadan olmaz ki. Ben kadın halimle eşşek gibi çalışırken, bu 10.00'da kalkıp spor yapıp, işsiz güçsüz arkadaşlarıyla akşama kadar takılıyor. Yanlış anlaşılmasın çocuk boş bir tip değil, birikimli, üniversitesini okumuş vs. Ama bohem işte. Dolayısıyla maddi imkansızlıklar baş gösterdi. Hiçbir sosyal hayat yok. Maximum kahve içip, orta halli bir yerde haftada bir yemek yiyoruz. Onun dışında annemlerin yazlıkta olmasından istifade sabahtan akşama kadar bizim kanepede çukur oluşturmakla meşgul oluyorduk. Tam aylarca süren ikna çalışmalarımdan sonra iş bakmaya karar verdi ki kendisi evlenmekle ilgilenmediğini beyan etti. Yuhanza!! Sen 35'sin, ben 28. Hayatımızı kahve içerek mi geçiricez ulan ? Takılalım sonra ayrılırız yaşında değiliz, napıyorsun?! Ailemle tanıştırmışım, aylarca daha iyi bir ilişkimiz olsun diye seni iş güç sahibi yapmaya çalışmışım, ne demek ben ciddi düşünmüyorum?! Yazarken bile deliriyorum. Haa ama benimle bir ömür geçirmek istiyormuş, benimle yaşlanmak istiyormuş ayrıca da bana aşıkmış. Ya hadi ordan.  Benim de geleceğime dair tek hayalim seninle bir ömür flört etmekti, ay ne iyi oldu da karşıma çıktın ! 

Bu acı gerçeklerle yüzleşince bir anda duygularım buz kesti. Tamam ilişkiye başlarken evlenicez diye başlamıyoruz ama ayrılıcaz nasılsa da demiyoruz. Sonunda evet huzurlu bir hayat geçirebilirim dediğim adam tarafından yarı yolda bırakılmış gibi hissettim, buyuk hayal kırıklığı. Sonuç olarak bugün ayrıldık. Bir kere bile kavga etmediğim, 2 saatten uzun bir süre konuşmamazlık yapmadığım adamla yine kavga etmeden salya sümük ayrıldım. O ağladı, ben ağladım. Ama yine de demedi ki gitme, sensiz yapamam diye. Ben buyum der gibi kabullendi güzel giden ilişkinin bitmesini. O ki gece üşüyünce üstünü örtmem yerine sarılmamı isteyen, tuvalete gittiğimde ciddi ciddi gitme özlüyorum diyen, 9 ay boyunca her sabah beni şiirlerle uyandıran adam sonsuza kadar gitmemi göze aldı ve ses çıkarmadı. Ya bunca ay bahsettiği duyguları yalandı ya da şu hayatta cidden evlilikten en tırsan adamı bulmayı başardım. Her halukarda elimde avucumda kalan evin her yerinde ona ait anılar ve koca bir hayalkırıklığı. 

Nasıl da zor geliyor şimdi ayrılık sonrası o pis süreçten geçmek. Maalesef hayat seçimlerimizle şekil verdiğimiz bir heykel. Heykelin duruşunu biz belirliyoruz. Eğer bitmeseydi, mantığım konuşmasaydı çok büyük bir mutsuzlukla karşı karşıya kalabilirdim. Hiçbir şey sebepsiz olmuyor. Kaderci değilim ama tesadüflere inanmayacak kadar da evrenin büyüsü altında olduğumuzu biliyorum.

Yine SONbahar yaptı yapacağını, döktü yapraklarımı. Bakalım kışın soğuğu donduracak mı iliklerime kadar...